Skip to content

සමනලී ඇසූ කතාවක්.....

වෛරයෙන් හා ඊරිසියාවෙන් පෙලීම බොහොමත් භයානකය.... එයින් තමාම විනාශ වන බව තමාටවත් නොදැනීම එහි විනාශකාරී ස්වභාවය වැඩි කරයි

අපූරු නාලාගිරි දමනය……

2011 මාර්තු 3

මේකත් මේ අර සමනලීගේ සීදේවි සිංහල ගුරුතුමීට වෙච්ච ඇබැද්දියක්…… මේ සිද්ධිය සමනලී 9 හෝ 10 පන්තියේදී තමයි සිද්ධ උනේ.

සුපුරුදු පරිදි එදාත් උදෙන්ම සිංහල පාඩම… ඒ දවස්වල සිංහල අච්චු පොතේ තිබුනා නාලාගිරි දමනය කියලා පාඩමක්. කට්ටිය දන්නවනේ ඉතින් ඒ පාඩම තියෙන්නේ බොහොම බරසාර වචන වලින් නෙව. ඕක කියවන්ට ගියාම වචන 2න් 3න් දිව පටලැවෙනවා. අපේ සීදේවි ගුරුතුමිත් ඉතින් ජේදයෙන් ජේදයට එක එක්කෙනා නැගිට්ටවනවා පාඩම කියවන්ට.

පාඩම කියවන්ට කිවට මොකද සීදේවි ඉන්නේ ඒ ගැන කල්පනාවෙන් නෙවීද කොහෙද… එක්කෝ නිදි එහෙම නැත්නම් ඒ ජේදයෙන් කියවෙන දේ හිතේ මවාගෙන ඒක ඇතුලේ ඉන්නේ….. කොහොමින් හරි ඔය ජරමර අස්සේ අර ලොකු බෝතල් අඩි ඇස් කණ්නාඩි දෙකට උඩින් අපි දිහා බලලා කතා කරන ළමයි නැගිට්ටවලා එහෙට මෙහෙට චෙස් අදින්ටත් අමතක කරන්නේ නෑ අපේ සීදේවි.

කොහොමින් හරි පාඩම ටික ටික ඉස්සරහ ඇවිල්ලා ඔන්න දැන් හොදම හරිය යන්නේ… ඒ කීවේ රා බීලා මත් උන නාලාගිරි ඇතා බුදුරජානන් වහන්සේ දිහාවට දුවගෙන එනවා, බලන්ටත් බයයි, මිනිස්සු පාරෙන් අයින් වෙලා වීදියේ නිවාස වල උඩුමහලින් බලා කෑ ගසනව අනේ අපොයි කියලා……. ඒ අතරේ ආනන්ද තෙරුන් වහන්සේ බුදුරදුන් බේරන්ට හිතලා ඇතා එන මග බුදුරදුන් ඉදිරියෙන් ඉන්නවා….. බුදුරදුන් ආනන්ද තෙරුන් වහන්සේ වළක්වන්ට ඉවත් කරන්ට පොළොව කුඹල්සකක් සේ කරකවා අනිත් පැත්තට හරවනවා…… මගේ අප්පේ ත්‍රාසජනක දර්ශනයක් හිතේ මැවෙනවා…….

දැන් ඔන්න පාඩමේ තියෙනවා නාලාගිරි ඇතා භයානක විදියට දුවන් එන හැටිත් බුදුරජානන් වහන්සේ සන්සුන් ගමනින් වඩින හැටිත්…. සමනලීගේ පන්තියේ ළමයෙක් පාඩම කියවන්ට ගත්තා. කොහොමත් හයියෙන් පාඩම කියවද්දි පුරුද්දක් වශයෙන් වචන පැටලෙන එක ඒ යාලුවට ඉතාම සාමාන්‍ය දෙයක්…. ඉතින් මේ හරබර අරුත්බර විසාල වචන තියෙන පාඩම ගැන කවර කතාද??????

ඔන්න අර චිත්ත රූප මැවෙන, සියොලග කිලිපොලා යන, ලොමුදැහැගැන්වෙන, භයංකාර අවස්තාව විස්තර කෙරෙන කොටස ඒ යාලුවත් පුලුවන් උපරිමෙන් හැඩවැඩ දාලා මෙන්න මෙහෙම කියාපි…..

“ඈතින් රත් වූ දෙනෙතින් යුතුව ධූලි විසිරුවාගෙන දුටුවන් බියට පමුණවමින් පොළව දෙදරවාගෙන දිව එන බුදුරජාණෝය….. මෑතින් ශාන්ත ලීලාවෙන් දුටු දුටුවන් සිත නිවාලමින් උදාර ගමනින් වඩින්නාවූ නාලාගිරි ඇතුය“ !!!!!!!!!

ඔන්න ඒ අවස්ථාවේ ඒ කොටසේ සුවිශේෂි බවින් චිත්ත ප්‍රීතියට පත් අපේ සීදේවි ගුරුතුමිත් නිකම් හිටියේ නෑ…..

“අන්න දැක්කද ළමයි…. බලන්න කොයිතරම් සියුම්ව…. කොයිතරම් අපූරුවට විස්තර කරල තියෙනවද රචකයා ඒ තීරණාත්මක අවස්ථාව…. බලන්න වචන භාවිතයේ අපූරුව…. භාෂාව භාවිතය…… ඔව් ඊලග ටිකත් කියවන්න…..“


සමනලී ඇතුලු පිරිසට එවෙලේ වැඩිය හිනා ගියේ නම් නෑ….. මොකද හිනාව හිර කරන් ඉන්ට උනා නෙව….. මේකයි වෙලා තිබුනේ එකම ජේදයේ එක ලග පේලි දෙකක වචන කියවන් යද්දි ඩිංගක් එහේ මෙහේ වෙලා අපේ යාලුවට….  අපේ මූණු වල පිරිලා පිපිරෙන්ට ලංවුනු හිනාව යාන්තම් පිට කලේ සීනුව වැදිලා සීදේවි ගුරුතුමී පන්තියෙන් ගියාමයි….. පාඩම කියෙව්ව යාලුවට චෙව්ව සන්තෑසිය ගැන කියන්ට ඕන නෑ නෙව ඉතින්…. හිකිස්…..

(ප.ලි:   අනේ හරියටම පාඩමේ වචන වාක්‍ය තිබුනු පිලිවෙල මතක නෑ සමනලීට, ඒත් යාලුවගේ කටින් කියවුනු දේ අවසාන අර්ථය තමයි ඔය දැම්මේ…..දැන් ඒ පාඩම් පොතත් ලග නැ නෙව හරියටම වාක්‍ය පිලිවෙල බලාගන්ට….. ඒත් ඒ සිද්ධිය නම් අමතක වෙන්නේ නෑ ජීවිතේට…..)

Advertisements

ඊලගට ඔය මේසේ යට ඉන්න ළමයා……

2011 මාර්තු 2

ඔන්න මේ විශ්ව විද්‍යාලේ අවසන් වසර ව්‍යාපෟතියේ දහසකුත් එකක් වන මහා වැඩ කන්දරාවේ හිර වී බොහෝ සෙයින් පීඩිතව ඉන්න අතරේ හදිසියෙම සමනලීට මතක් උනා පාසල් යන කාලේ වෙච්චි දෙයක්…..  මේක මේ හරිම චුට්ටං කතාවක් හොදේ?

කට්ටියට මතකද මන්දා අර සමනලීගේ සිංහල ගුරුතුමී ද්විත්ව ක්‍රමයට චෙස් ඇද්ද කතාව? අනේ මේ ආදි කාලේ කියපුවා කාටද මතක නේද? හා එහෙනම් හිටින්නකෝ…. මෙතැනින් ඒක කියවන්ට පුලුවනි නෙව?

හරි…. දැන් මේ කියන්න යන්නේ ඒ ගුරුතුමී එක්ක ගෙවුනු පාසල් ජීවිතේ තවත් සුන්දර මතකයක් තමයි……

ඔන්න ඒ කාලේ (ඒ කාලේ කීවේ 2001 අවුරුද්දේ විතර) තිබුනු අර ශිෂ්‍ය කේන්ද්‍රීය අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ හැටියට හැම විශයටම මාසික පැවරුම් කරන්ට ඕනා…. ඒවට ලකුණු දාන්ට ඕනා…. ඒ ඒ විශයට අදාලව සිසුන්ගේ නම් සහිත පුවරුවක් පන්ති බිත්තියේ එල්ලන්ට ඕනා….. හැම පැවරුමකටම අදාල ලකණු අනුව ඔය පුවරුවේ නමට ඉදිරියෙන් රතු/කොල/කහ/කලු පාට තිතක් සළකුණු කරන්ටත් ඕනා….. අප්පච්චියේ හරිම ජරමරයක් තමයි ඒකාලේ ඔය කේන්ද්‍රය!!! :O

ඉතින් ඔය හදිසියෙන් කරන පැවරුම් වලට ලකුණු අඩු උනෝතින් වස ලැජ්ජාවයි, ඇයි අර පුවරුවේ තියෙනවානේ නමට ඉස්සරහින් ළමයාගේ තරම. ගොඩක් දෙනෙක්ට ඕනා කලේ යන්තම් කොල පාට තිතක් ගන්ට තරමට ලකුණු ගන්න විතරයි… ඒ අස්සේ සමහරු උන්නා රතු තිත වැඩිම සංඛ්‍යාවක් ගැනීමේ මහා තරගයක…. අනේ ඉතින් සමනලී නම් ඕවට නෑ…. ඔය මොකක් හරි සන්තෑසියක් කරලා උත්තර අමුණාගන්නවා…..  (ඒත් කලු පාට කහ පාට තිත් නම් ලැබිලත් නෑ…. අනේ මන්දා…?)

ඔන්න දැන් චුට්ටං කතාවක් කීවට තොරණේ විස්තරේ වගේ කියාගෙන යනවා නේද මේ සමනලී? හෝව් හෝව් කෝච්චිය දැන් එමු හරි පීල්ලට…..

දැන් ඔන්න අර සමනලීගේ සීදේවි සිංහල ගුරුතුමී (එයාමනේ පංතිභාර ගුරුතුමී) හරිම උනන්දුයි මේ පැවරුම් සහ තිත් තැබීමේ මහා ජරමරයට. සිංහල විෂයේ හැටියට පැවරුම් කියලා කලේ කියවීම, රචනා, කතික වගේ ඒවා තමයි. කියවීම නම් ලොකු ගැටලුවක් නෙවී. ඔය සිංහල පාඩම් පොතේ පිටුවක් කියවන්ටයි තියෙන්නේ…. ඒක නිකම් කිරි කජු වැඩක් නෙව.

ඒත් කථනය තමයි හැමෝටම අවුල. ඔන්න අපේ සීදේවි කියනවා මෙන්න මෙහෙම:

“ළමයි, ඔන්න ලබන සතියේ කථනය පැවරුම් ගන්න තියෙනවා…. තමුන් කැමති මාතෘකාවකින් විනාඩි 5ක විතර කතාවක් සූදානම් කරන් එන්න“

ඔය වාක්‍ය නම් කියන්නේ හරිම ආදරෙන්. ඊලග වාක්‍ය නම් එහෙම නෑ…. ඒක භයංකාරයි

“ඔන්න මම නොකීවයි කියන්නෙපා… මම හිතුනු හිතුනු කෙනාව නැගිට්ටවන්නේ…. සුදානම් නැතිනම් නිදහසට කාරණා එපා….කලු තිත තමයි…. මගේ ලග වචන දෙකක් නෑ…..“

අනේ ඉතින් කොයිතරම් භයංකරව කීවත් සමනලී ඇතුලු සමනලීගේ යාලුවෝ කාණ්ඩෙට ඕක මතක් වෙන්නේම ඒ පැවරුම ගන්නව කීව දවසේ උදේටනේ…. ඒකත් පන්තිය ඇතුලට ගියාම!!!! බලන්ටකෝ ඉතින් ඒකෙත් හැටි….. මතක් උනාම නම් හීන් දාඩිය මහ දාඩිය දෙකම ඉහින් කනින් පෙරන්ට ගන්නවා…. හැබැයි ඒකත් ටික වෙලාවයි…. මොකද සීනුව වැදිලා එහෙම සීදේවි පන්තියට එන්ටත් කලින් බය වෙන්න නාස්ති කරන කාලේ අපරාදේ නෙව… ඕපාදුප කියවන්ට කොයිතරම් වැදගත් කාලයක්ද? ඕක බය වෙන්ට නාස්ති කරන්නේ මොකටද? 😀 😀

ඔන්න දැන් ආගම එහෙම සිහි කරලා පාසල පටන් ගන්න සීනුව වැදුනා. ඔන්න දැන් භය වෙන්න ඕනා…. සීදේවී ලගම එනවා ඇති ඔසරියත් ජැන්ඩියට ඇදන්…. දැන් ඉතින් මොකක්හරි උප්පරවැට්ටියක් දාන්ට එපැයි…..

පළමු පියවර තමයි කථනය දෙන්ට සුදානමින් ආපු හොද දරුවෝ ටික පන්තියේ ඉස්සරහින්ම වාඩි කරවන එක. දෙවන පියවර තමයි සූදානම් නොවී ආවත් මොකක් හරි අමුණාගෙන කථනය දෙන්ට පුලුවන් සූරියෝ ටික වෙන් කරගන්න එක…. තෙවන පියවර තමයි එදාට කථනය දෙන්ට කොහෙත්ම විදියක් නැති සූරියන්ගෙත් සූරියෝ ටික දෙනා පන්තිය පිටිපස්සේ ඩෙස්ක් යටට රිංගාගන්න එක….. ඒ පියවරින් පළමු අදියර අවසානයි.

ඔන්න අපේ සීදේවි ඇවිත් පන්තියට..

“ආයුබෝවන්“

“ආයුබෝවන් මිස්“

“හා…. අද කථනය ගන්න දවස නේද? කෝ බලන්න……“

අපේ සීදේවි ළමයි නැගිට්ටවන්නේ මුණූ බලලා නෙවී, නාම ලේඛනේ බලල නෙව. මොකද සීදේවිට අපේ නම් මතක හිටින්නේ නෑ…. වාසනාව….

“නයනි…  පටන් ගන්න බලන්න“  ඔන්න දැන් නයනි කථනය දුන්නා…..

“ම් නරකම නෑ….. ලකුණු 7යි. ඊලගට කුමාරි කියන්න බලන්න…“

“බොහොම හොදයි, ලකුණු 9යි. දැන් අරුණි…….“

“අපොයි! මොනාද මේ කීවේ? හරිම දුර්වලයි… අනේ මන්දා ඔහොම නම් බෑ අරුණි…. ලකුණු 4යි!!….. ම්…. දැන්…. තාරුකා“

“කෝ ඇයි සද්ද නැත්තේ? තාරුකා…. කෝ තාරුකා අද නැද්ද? හා එහෙනම් ඊලගට රුවනි කියන්න බලන්න….

තාරුකා නෑ නේන්නම්… තාරුකා මේසේ යටනේ!!!! 😀 මේ තමයි දෙවන අදියර ක්‍රියාත්මක වන වේලාව…. ඒක ඉතින් ශරීර සෞඛ්‍ය ගැන වැඩි අවධානයක් දීලා තියෙන අදියරක්…. පළමුව මේසේ යටට වෙලා කෑම පෙට්ටි ටික දිග හැරීම… දෙවන පියවර සමනලී කියන්ට ඕනත් නෑනේ ඉතින්….. ටික වේලාවකින් හිස් කෑම පෙට්ටි ටික විතරයි ඉතුරු…… කෑමත් ඉවරයි මේසේ යටට වෙලා ඉන්ටත් කම්මැලියි… එතකොට ඉතින් ඒ ලගින්ම වාඩි වෙලා ඉන්න අයගේ සපත්තු ලේස් පටි, සුදු ගවුමේ බෙල්ට් පටි එහෙම මේස කකුල් වල එතෙනවා….. ගොතාපු කොණ්ඩ වල රිබන් පටි අනික් කොණ්ඩ වල ගැටගැහෙනවා, නැත්නම් ලෙහෙනවා…..

ඔය විදියට සීදේවි කියාපු නම් වලින් කිහිපදෙනෙක්ම නෑ…… අචිනි නෑ…. සමනලී නෑ…… හිරුනි නෑ…… පවිත්‍රා නෑ….

පීරියඩ් එක අවසාන වෙන්නත් ලගයි දැන්.

“ඉතිරි අයගේ සහ ආපු නැති අයගේ කථනය හෙට ගන්නම්…. කෝ නිශ්ශබ්ද වෙන්න නාම ලේඛනේ ලකුණු කරන්න……“

ඔන්න අවසාන අදියර…. මේසේ යටින් ටක් ගාලා උඩට ඇවිත් වාඩි වෙන එක….. නැත්නම් නමට ඉස්සරහින් බිංදුවක් වැටෙනවනේ නාම ලේඛනේ ඒකයි. ඒක තනියෙම කරන්ට බෑ… වාඩි වෙලා ඉන්න අයගේ උදවු ඕනා…. වැඩි වෙලා ගන්ටත් වැඩිය දගලන්ට සද්ද බද්ද දාන්ටත් බෑනේ…… සීදේවි දැක්කොත්???

අශානි…..    ඉන්නවා

පූර්ණිමා……  ඉන්නවා

වරුණි…… ඉන්නවා

සමනලී…… ඉන්නවා

“ඈ….. සමනලී හිටියද?“    “ඔව් මිස් හිටියා….“

“දැන් මම කථනය ගනිද්දිත්?“    “ඔව් ඔව් මිස් හිටියා…..“

“මට මතක හිටියේ නෑ වගේනේ, මම නම කීවද?“   “ඒකනේ මම ලෑස්ති වෙලා ඇවිල්ලත් මිස් මගේ නම කීවේ නෑනේ…කීවේ නෑ මිස්“      “ ම්….. අනේ මන්දා මට මතක නිකම් කීව වගෙයි…. හා කමක් නෑ හෙට කියමුකෝ දරුවෝ….“

යාන්තම් බේරුනා…… මේසේ යට උන්න අනිත් යාලුවොත් මේ විදියටම උත්තර බැදලා ෂේප් උනා….. ඔය වගේ තමයි ඉතින් හැමදාම…. කථනය දෙන්ට සුදානම් නැති අය මේසේ යට පිහිට පතාගෙන ඉන්නවා. අපේ සීදේවි මිස් හොල්මන් වෙලා වගේ අන්තිමේ…… අපරාදේ කියන්ට බෑ අපේ සීදේවිට අඩු මතකයක් තිබ්බ නිසා ඒ වැඩේ පහසු උනා.

ඔය විදියට පුරා වසරක් අපි සතුටින් සහයෝගයෙන් මේසේ යටට ගිහින් බේරුනා…..

දෙවන වසරේ, ඒ කියන්නේ සමනලී සාමාන්‍ය පෙල ලියාපු වසරේදිත් සුපුරුදු පරිදි දවසක අපේ සීදේවි කථනය පැවරුම ගන්නවා…. එදා නම් සමනලී මේසේ යට නෙවී…. ඒත් සමනලීගේ යාලුවෝ තුන් දෙනෙක් මේස යට…. වෙනද වගේම පීරියඩ් එක ඉවරවෙන්ට ලගයි. වැඩිම උනොතින් තව දෙන්නෙකුගෙන් වගේ කථන පැවරුම ගනීවි. මේසේ යට උන්න ඈයොත් උඩට ඇදෙන්න සූදානමින් ඉන්නේ…..

සීදේවිත් නාම ලේඛනේ දිහා අර බෝතල් අඩි දෙකක් වාගේ තියෙන විසාල ඇස් කණ්නාඩිය අස්සෙන් බලාගෙන මෙන්න මෙහෙම කියපි….

“ම්….. කවුද ඊලගට…..??? හොදයි ඊලගට කථනය දෙන්න ඔය දකුණු කෙලවරේ මේසේ යට ඉන්න ළමයා……..!!!!!!!!“

අනේ විපතක මහත!!! ඒ ළමයත් නිකම් හුඹහෙන් ඇදෙන නාගයෙක් වගේ මේසේ යට ඉදන් උඩට ඇදිලා ආවා…. කථනය…. මොන කථනයද? වෙනදට හොල්මන් වෙන්නේ සීදේවිනේ ඒත් අද…..

“කථනය ඉතාම දුර්වලයි!! මේසේ යට ඉදන්වත් ලෑස්ති උනේ නැද්ද? හ්ම්…. හෙට ලෑස්ති වෙලා එන්න ඕනා“

හෙහ් කථනය දුර්වලයි නේනනම්… ඒ ළමයා කීවේ “මිස් මම ම්….. මේ මම මේ…. මිස් මේකයි උනේ….. අනේ මිස් මේ….. මම මේ……..“ ඔය ටික තමයි කථනය…. 😀

දැන් ඉතින් සීනුව වදින්ටත් ලගයි. පන්තියේ එහා කොණේ අනිත් දෙන්නත් මේසේ යටට වෙලා ෂේප් එකේ බලන් ඉන්නවා හොද වෙලාවට එයාලව දැක්කේ නෑ…..

අපේ සීදේවි නාම ලේඛනේ අතට ගත්තා. බෝතල් අඩි කණ්නාඩි දෙකට උඩින් අපි දිහා බැලුවා….

“හා හරි හරි නිශ්ශබ්ද වෙන්න නාම ලේඛනේ ලකුනු කරන්න… කෝ ඔය මේස යට ඉන්න අනික් දෙන්නත් මට නම් දෙක කීවා නම්? ඉස්කෝලේ ඇවිදිනුත් බිංදුව වැටෙන්න ඕනැයැ නේද? ඒ දෙන්නගේ කථනය හෙට ගන්නම්කෝ….. හැබැයි ඔන්න හෙට ලෑස්ති වෙලා ඇවිත් පුටුවේ ඉන්න ඕනා…“

අනේ ඉතින් එදායින් පස්සේ මේසේ යට පිහිට නැතිව ගියා……

ටෙලිෆෝනයේ රස කතා 2

2011 පෙබරවාරි 24

මතක ඇති නෙව සමනලීගේ ගෙදරට කෝල් එකක් ආවාම අධි ආරක්ෂිත ප්‍රදේශයකදී වගේ සමනලීගේ තාත්තා ප්‍රශ්න කරන හැටි ගැන???? සමනලී කලින් පෝස්ට් එකේදි විස්තර කලේ තාත්තාගේ ඒ ප්‍රශ්න කිරීමේ කලාවේ වෙනසක් ඇති කරපු සමනලීගේ යාලුවෙක් ගැනයි…. බැලුවේ නැති අය මෙතැනින් ඒක බලන්නකෝ…..

අද සමනලී කියන්නේ ඒ යාලුවට සමනලී කෝල් එකක් දුන්නාම වෙච්චි දේ………….

ඔන්න සමනලීත් දවසක් හවස් වෙලා ඒ යාලුවාට කෝල් එකක් ගත්තා පොතක් ගැන අහන්න, ඒක පහුවෙනිදට ගේන්න කියන්න….. එහා පැත්තෙන් රිසිවරය ගත්තේ යාලුවගේ ලොකු අයියා (ඒ යාලුවට අයියල දෙන්නෙක් ඉන්නව)

ලොකු අයියා: හෙලෝ

සමනලී: හෙලෝ…. අශානි ඉන්නවද?

ලොකු අයියා: මේ….. ඇයි දන්නේ නෑ???

සමනලී: එයාට පොඩි පණිවිඩයක් කියන්න

ලොකු අයියා: ආ..හා……. මේ…… මේ…… නංගි ගෙදර ඉන්නවද දන්නේ නෑ ඉන්න මම බලන්නම්……

පොඩ්ඩා…. ඒයි පොඩ්ඩෝ….. කෝ නංගි?????

පොඩි අයියාගේ කටහඩ ඇසේ: දන්නේ නෑ….

ලො.අයියා:  ඇයි ගෙදර නැද්ද???

පො.අයියා:  ඉන්නවද කොහෙද…..

ලොකු අයියා බෙරිහන් දෙයි: නංගි……… නංගී………… මේ වාතේ කොහේ ගියාද?????

ලොකු අයියා: මේ හෙලෝ හෙලෝ…. අනේ නංගි ගෙදර නැද්ද කොහෙද

සමනලී: ආ ඇත්තද? කොහේද දන්නේ නෑ ගියේ?

ලොකු අයියා: දන්නේ නෑ

සමනලී :  අද ඒවිද එයා??

ලොකු අයියා: දන්නේ නෑ…. ඒවිද මන්දා

සමනලී: අනේ එහෙනම් ආන්ටි ඉන්නවද?

ලොකු අයියා: මේ …. ආ මේ අපේ අම්මද? පොඩ්ඩක් ඉන්න බලන්න…… මම හිතන්නේ අම්මත් ගෙදර නෑ නේ නංගි

සමනලී: ආන්ටි එක්ක වෙන්නැති අශානි ගියේ?

ලොකු අයියා: ඒකත් දන්නේ නෑ…. වෙන්නැති මයෙ හිතේ

සමනලී: ඔය අශානිගේ අයියා නේද?

ලොකු අයියා: ඔව් ඔව්

සමනලී : ඔයා ගෙදර අය එක්ක නෙවීද ඉන්නේ?

ලොකු අයියා: මම ගෙදර අය එක්ක තමයි ඉන්නේ

සමනලී: අම්මයි නංගියි ගිය දිහාවක් එන දවසක් දන්නේ නැත්තේ?

ලොකු අයියා: මේ …… මේ…… මම මේ………

පසුපසින් කටහඩක් ඇසේ : කවුද පුතා ෆෝන් එකේ?

මේ නංගිගේ යාලුවෙක් අම්මා….. ඈහ්….. අම්මා කොහේද ගියේ? කොයි වෙලේද ආවේ?

අම්මා:  මම කොහේ යන්නද ළමයෝ? මිදුලේනේ හිටියේ….කෝ ඉතින් නංගිට එන්න කියන්නෙපැයි… මොනාද කරන්නේ??

ඈහ්……. අපේ නංගි ගෙදරද?

අම්මා:  ඇයි ළමයෝ නංගි කාමරේ නිදිනේ? මොන ලෝකේ ඉන්නවද මන්දා……..

ඈ……………..!!!! නංගී……………… නංගී………  ආහ් ……අනේ මේ නංගිගේ යාලු නංගී සොරි ඈ…… පොඩ්ඩක් ඉන්න…….



ඔන්න එහොම යාන්තම් ගෙදර නෑ කීව නංගි ෆෝන් එකට ආවා……. කොහොමද අයියල දෙන්න නංගිව ගෙදරදි ආරක්ෂා කරන හැටි???? නංගි ඉන්නවද නැද්ද කියලවත් දන්නේ නෑ ඔං………!!!!!!!

 

ටෙලිෆෝනයේ රස කතා…..

2011 පෙබරවාරි 22

අපේ හසිත යාලුවගේ “හෙලෝ……. තාත්තාගේ කතා“ පෝස්ට් එක දැකලයි සමනලීට මේ කතාව මතක් උනේ ඕං…..

සමනලීගේ ගෙදරට කෝල් එකක් ආවොත් ඒකට පිළිතුරු දෙන්නේ සමනලීගේ තාත්තා තමයි. මොන වැඩක නිරත වෙලා උන්නත් තාත්තා අතපය පිහිදගෙන දුවගෙන එනවා ටෙලිෆෝනය නද දෙද්දී. ඉතින් සමනලීත් අම්මාත් දෙන්නම ඕක නද දුන්නට ඒ දිහා බලන්නේවත් නෑ… ඇයි තාත්තා ඉන්නවනේ…. තාත්තා නැති වෙලාවට ඉතින් කරදරේ තමයි. ගෙදර තියෙන ඔය ක්‍රමය නිසාම සමනලී වගේම අම්මාත් ටෙලිෆෝන් කෝල් වලට දුවන් එන්න හරිම කම්මැලියි.

තාත්තා රිසිවරේ ගත්තාම තමයි අහන් ඉන්න ආසා…. දන්න අදුරන කෙනෙක් නම් අවුලක් නෑ ඒත් වෙන පණිවිඩේකට නොදන්නා කෙනෙක් සමනලීට හරි සමනලීගේ අම්මාට හරි කතා කලොත් එයාට පණිවිඩේ කියන්න කලින් තාත්තාගේ ප්‍රශ්න පත්‍රයකටම පිළිතුරු දෙන්න වෙනවා……

“කවුද නම කීවේ?“

“කොහෙන්ද?“

“මොකටද කතා කරන්නේ?“

“ආ… පණිවිඩේකටද? ම්…. මට කියන්නකෝ මම එයාට කියන්නම්…..“

ඔන්න ඔහොම සෑහෙන ඒවට උත්තර දීලා තමයි ඒ කෙනාට අපිට කතා කරන්න වෙන්නේ…

ඉතින් ඔන්න සමනලී ඉස්කෝලේ යන කාලේ දවසක් සමනලීගේ ඉස්කෝලේ යාලුවෙක් බොහොම හදිසි වැඩකට රාත්තිරියේ සමනලීට කෝල් එකක් දුන්නා. ඒ ළමයත් සමනලිගේ ගෙදර දුරකතන අංකය බොහොම අමාරුවෙන් හොයාගෙන තමයි කතා කලේ. එයා සමනලීගේ පංතියේ නෙවී ඉතින් තාත්තා ඒ ළමයා ගැන වැඩිය දන්නෙත් නෑ. ඔන්න දැන් ටෙලිෆෝනය නාද වෙනවා…..

ට්‍රීං ට්‍රීං….. ට්‍රීං ට්‍රීං……

තාත්තා:   හලෝ

යාලුවා:   අන්කල් සමනලී ඉන්නවද?

තාත්තා:   කවුද මේ කතා කරන්නේ?

යාලුවා:   මම මේ එයාගේ යාලුවෙක් අන්කල්

තාත්තා:  කොහේ යාලුවෙක්ද?

යාලුවා:   මම එයාගේ ඉස්කෝලේ යාලුවෙක් අන්කල්

තාත්තා:  මොකද්ද ඔය ළමයගේ නම?

යාලුවා:   අන්කල් මම අශානි

තාත්තා:  අශානි….. ඔයා එයාගේ පන්තියේද?

යාලුවා:  නෑ නෑ අන්කල් මම එයාගේ අල්ලපු පන්තියේ….. අන්කල් එයා ඉන්නවද?

තාත්තා:  කොහෙන්ද මේ ළමයා කතා කරන්නේ?

යාලුවා:  මම මේ ගෙදර ඉදන් කතා කරන්නේ අන්කල්

තාත්තා:  කොහේද ගෙවල්?

යාලුවා:  අපේ ගෙවල්ද අන්කල්? මොරටුවේ…

තාත්තා: හරි හරි…. මොකද්ද පණිවිඩේ?

යාලුවා:  අන්කල් එයා ගෙදර නැද්ද?

තාත්තා:  නෑ නෑ ඉන්නව…. මට කියන්නකෝ ඔය පණිවිඩේ….. ආ….. පොඩ්ඩක් ඉන්න……දුව මෙන්න කෝල් එකක්……

ඔන්න තාත්තාගේ කඩඉම් ප්‍රශ්න පත්‍රයට පිළිතුරු දීලා, තාත්තටත් පණිවිඩේ කියල එහෙම යාන්තම් ඒ යාලුවට පුලුවන් උනා සමනලීගේ කටහඩ අහන්න…….

ඒ  යාලුවටම ඊට මාසෙකට විතර පස්සේ ආයේ සමනලීට හදිසි වැඩකට කතා කරන්න ඕනා උනා….. ඔන්න එදාත් තාත්තා තමයි මුලින්ම කතා කලේ…. ඒත් මෙන්න බොලේ එදා හලෝ කීවා විතරයි තාත්තා වැඩි ප්‍රශ්න කිරීමක් නැතිවම සමනලීට කෝල් එක දුන්නා!!!!! පස්සේ දවසක ඒ යාලුවා තමයි සමනලීට කීවේ එදා කෝල් එකේදි වෙච්චි දේ…… මෙන්න මෙහෙමලු උනේ….

තාත්තා: හෙලෝ

යාලුවා: හෙලෝ අන්කල් මම මේ අශානි කතා කරන්නේ. අපේ ගෙදරින් මේ කෝල් එක ගත්තේ…. ආ මේ අපේ ගෙවල් මොරටුවේ තියෙන්නේ… මම සමනලීගේ ඉස්කෝලේ යාලුවෙක් හැබැයි එයාගේ පන්තියේ නෙවී එයාගේ අල්ලපු පන්තියේ….. මම මේ කතා කලේ එයාට පණිවිඩයක් දෙන්න….. අන්කල් මෙන්න මේකයි පණිවිඩේ, ……… ……….. …….. .. ………………………….. …… ………………………………   ………………………….. අන්කල් සමනලී ඉන්නවද? ආහ් අන්කල් තව මුකුත් දැනගන්න තියේ නම් අහන්නකෝ…. !!!!!!!!

එදායින් පස්සේ සමනලීගේ තාත්තා සමනලීගේ යාලුවෝ කතා කලාම වැඩි ප්‍රශ්න කිරීම් නැතිවම සමනලීට ෆෝන් එක දෙනවා.

 

හෝව් හෝව්……………………….

හී හී…. දැන් කට්ටිය හිතුවද තාත්තාගේ ප්‍රශ්න කිරීම සදහටම නැති උනා කියලා???? අපෝ නෑ…. ඒක පොඩ්ඩක් ප්‍රති සංවිධානය උන එකයි සිද්ධ උනේ…. එදා ඉදන් සමනලී කෝල් එකක් කතා කරලා තියපු ගමන්…..

කවුද ඒ කතා කලේ?

කොහේ කෙනෙක්ද?

ක්ලාස්  එකේ? කොයි ක්ලාස් එකේද?

කොහේද ඉස්කෝලේ? (මෙය අදාල වන්නේ ටියුෂන් පංතියක යාලුවෙක් කතා කල විටදීය)

කොහෙද ඒ ළමයා ඉන්නේ?

ඇයි දැන් එයා කතා කලේ?

මොකද්ද පණිවිඩේ?

ඇයි ඒ?….. මොකද ඒ?……. ඉතින්?……. වෙන?………….

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

සමනලී ඔබ හමුවී වසරක් සපිරෙයි…..

2011 පෙබරවාරි 16

ඉස්සර කාලෙක මේ සිරි ලංකාවෙ උන්නා එකමත් එක ගෑණු ළමයෙක්. එයාගේ යාලුවෙකුට තිබුනා අපුරු සිංහල බ්ලොග් එකක්. ඒ බ්ලොග් එක බලන්න ගිය සමනලී නතර උනේ “සිංහල බ්ලොග් කියවනය“ කියන අපුරු ලෝකයේ පාඨකයෙක් වෙලයි. ඔන්න ඉතින් සමනලී පුලුවන් හැම වෙලාවෙම ඒකේ පල වෙන අපුරු නිර්මාණ, ජීවිත අත්දැකීම්, දැනුම ඇතුලු එකී මෙකී නොයෙකුත් දේ කියවලා රස විදලා ජීවිතයට යමක් එකතු කරගත්තා.

ටිකක් කල් ගත වෙද්දි ඒ සමනලීට ආසාවක් පහල උනා සමනලීගේම බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න. අනේ ඉතින් ආසා උනාට එයා දන්නේ නෑනේ කොහොමද මේක කරන්නේ කියලා….. අනිත් බ්ලොග් දිහා බලලා බලලා යන්තම් ඒවයේ පිලිවෙල ගලපාගෙන හරියන්න හෝ වරදින්න හෝ කියලා සමනලීත් සිංහල බ්ලොග් එකක් පටන් ගත්තා… ඒකට දාන නම මොකක්ද කියලා කල්පනා කරද්දි සමනලීගේ අයිතිකාරයා සමනලීට ආදරේට කියන මේ සමනලි කියන නමින්ම මේක පටන් ගන්න එයාට හිතුනා. හරියටම මීට අවුරුද්දකට කලින් සමනලීට හිතෙන හැටි සිංහල බ්ලොග් කියවන හැමෝම එක්ක බෙදාහදා ගන්න පටන් ගත්තේ හරිම ආසාවෙන්. දහසකුත් එකක් සිංහල බ්ලොග් අතරේ සමනලීගේ මේ පුංචිම පුංචි ඉසව්ව කාගෙවත් ඇසට පෙනේවිද? ඇවිත් බලල යන්නවත් හිතේවිද? සමනලී ලියන සමනලීගේ සිතැගි ඔයාලට කියවන්න තරම් හිතෙයිද? ඒවා නීරසද? වගේ හිතේ ප්‍රශ්න ගොඩාරියක් පිරිලා තිබුනා. කමක් නෑ උත්සාහ කරමුකෝ කියලයි සමනලී එදා හිතුවේ…

අනේ ඒත් සමනලී නොහිතපු විදියට ඔයාලා සමනලීව සාදරයෙන් පිලිගත්තා. සමනලීගේ සිතැගි බලලා යන්න ආවා, ප්‍රතිචාර දැක්වූවා… පුරා වසරක් තිස්සේ හෙමින් හෙමින් පුංචි පුංචි නිර්මාණ එක එක සමනලීගේ ඉසව්වේ ගෙත්තම් කලා. අධ්‍යාපන වැඩකටයුතු එක්ක හරිම හෙමින් ආපු ගමනක් මේක. පෝස්ට් 42 ක් එක්ක ඒ වෙනුවෙන් ලැබුනු ප්‍රතිචාර 1050 ක් එක්ක සමනලී සිංහල බ්ලොග්කරණයේ පළමු උපන් දිනය අහිංසක සතුටකින් අද සමරනවා….

ලියන්න පටන් අරන් ටික දවසකින් සමනලීගේ අර කීව යාලුවාටත් සමනලී කීවා “ඔන්න මමත් සිංහල බ්ලොග් එකක් ලියනවා“ කියලා. ඒ යාලුවත් සමනලීට නොදන්න දේවල් කියාදීලා මේ ගමනට හයියක් උනා…. එයාට ගොඩාක් ස්තූතියි. එයා නිසයි සමනලීත් සිංහල බ්ලොග් ලියන්නියක් උනේ…. සමනලී දන්නවා මේක දකිද්දි එයාටත් සතුටුයි කියලා ගොඩක්…

සමනලීගේ ආදරණීය අයිතිකාරයා….. සමනලීගේ හොදම පාඨකයා එයයි…. සමනලී වැඩියෙන් ලියලා තියෙන්නේත් ඒ අයිතිකාරයාගේ ආදරය ගැනයි… අයිතිකාරයා හැමදාමත් සමනලීට මේ ගමන එන්න ලොකු හයියක් උනා….

මේ පටන් ගත්තු ගමනට ඔයාලා හැමෝම ශක්තියක් උනා.. සමනලීට සාමාජිකත්වය ලබාදෙමින් සමනලීගේ සිතැගි බෙදාහරින්නට උදවු වෙන “සිංහල බ්ලොග් කියවනය“ වගේම “ලාංකීය සිතුවිලි“ අඩවි වලටත්, සමනලීගේ අඩවියේ එකම එක පුංචිම පුංචි ප්‍රතිචාරයක් දැක්වූ හෝ ප්‍රතිචාරයක් නොදැක්වුවත් අඩුගනනේ බලලා යන්නවත් ආපු හැමෝටමත් සමනලී හදවතින්ම ස්තූති කරනවා..

කොහොමඋනත් සමනලී තාම පොඩියි නෙව… තාම ඉතින් අවුරුද්දයි….. තව ඉගෙනගන්න දේවල් ගොඩාරියක් තියෙනවා…. ලිවීමේ කලාවට සමනලී තාම ආධුනිකයි. ඒ දේවල් වලින් හෙමින් හෙමින් පරිපූර්ණ වෙමින් සමනලීට පුලුවන් තරම් කාලයක් සමනලීගේ සිතුවිලි හැමෝම එක්ක බෙදාහදා ගන්න, සමනලීට හිතෙන හැටි ඔයාලටත් කියන්න සමනලී ඉදිරියටත් මේ සිංහල බ්ලොග් අවකාශයේ පියාසලන්නයි සූදානම……

උපන් දිනය සමරන්න ආවාට ස්තූතියි…. ටිකක් වාඩි වෙලා සමනලීගේ ඉසව්වේ හැඩ බලලා එහෙම පොඩි කේක් කෑල්ලකුත් කාලම යන්න යාලුවනේ…

ආදරයේ සැබෑ අරුත දැනෙන සොදුරු වැලන්ටයින් දිනයක්….

2011 පෙබරවාරි 13


මුලු වසරටම එක් දිනක

පුරවා රතු රෝස මල් දසත

ගලපා සුබ පැතුම් පත් තුල

බෙදනා අරුත් සුන් ආදරය මැද

සැමදා මා ලගින් හිද

පුරවා මල් සුවද මගේ දිවියට

පබැදු ගීය විය ජීවන ගමන

ඔබේ සුන්දර සෙනෙහ‍ස……..

සරසා නේක හැඩවැඩ කොට

රදවා බොලද වදන් පෙල‍

කාසි බලයෙන් ආලය පෙන්වන

අරුමෝසම් හිස් තෑගි මැද

රුවට නොව මා හදට පෙම් බැද

ඔවා දී දිවි අරුත පෙන්වන

දිවියේ මා ලද සොදුරු ත්‍යාගය

නුඹයි මා ලද වටිනාම වස්තුව……

 

තවත් වැලන්ටයින් දිනයක් ඇවිත්. වෙනදා වගේම මේ සැරෙත් ආදරවන්තයෝ ඒ දිනය රතු රෝස මල්, චොකලට්, සුබපැතුම් පත් සහ තෑගි වලින් සමරන්න මහා ඉහලින් සූදානම් වෙනවා. ඇත්තටම මේ දිනය අපි සමරන්නේ ඇයි?

බොහෝ දෙනෙකුගේ මතය නම් “ආදරේ සමරන්න වෙනම දවසක් අවශ්‍ය නෑ“,   “ඇයි අනික් දවසට ආදරේ නැද්ද?“, “අපේ ආච්චිලා සීයලා ආදරේ කලේ ඔය විකාර නැතිව..“   වගේ දේවල්. සමනලී නම් මේ දිනය දකින්නේ මෙන්න මේ විදියටයි….

ආදරේ කියන දේ එක දවසකට සීමා වෙන්නේ නෑ තමයි. ඇත්ත ආදරේ හැම මොහොතෙම අපි ලගින්ම ඉන්නවා. ලෝකේ පුරා මේ දිනය නොයෙකුත් විශේෂ ආකාරයට සමරන නිසාම අපිත් ඒ විදියටම ඒක සමරන්න ඕනා නෑ. අපිට පුලුවනි වැලන්ටයින් දිනයට හොද අරුතක් දීලා ඒක වටිනා විදියට, අපේ විදියට සමරන්න.

ඒ දවස වෙන්වෙන්න ඕනා දෙදෙනෙක් අතර තියෙන ආදරේ ගැන වෙනමම විශේෂයෙන් හිතලා බලන්න. ඉස්පාසුවක් නැතිව යන්ත්‍ර වාගේ දුවන අද කාලේ ඒ දවසෙදි මොහොතක් හිතලා බලන්න…. ඉස්ඉස්සෙල්ලාම ආදරෙන් බැදුනු කාලේ තිබුනු නැවුම් ගතිය තාමත් ඒ දෙන්න ලග තියෙනවද? ඒ කාලේ ආදරේ වෙනුවෙන් දුන්න පොරොන්දු, දෙන්නම එකතු වෙලා පතාපු අනාගතය… ඒවායින් කීයක් මේ වෙද්දි සම්පූර්ණ වෙලාද? යමක් සම්පූර්ණ වෙලා නැත්නම් ඒ ඇයි? කොහොමද ඒක හරිගස්සන්නේ? ගෙවුනු අවුරුද්ද පුරාවට දෙන්නගේ ආදරේ කොයිතරම් ලස්සනට එකිනෙකාගේ ජීවිත හැඩ කලාද? හිත් රිදීමක් අතපසු වීමක් උනා නම් ඒ ගැන ආයේ හිතලා බලන්න ඒක නිවැරදි කරන්න…

සමනලී කියන්නේ නෑ වැලන්ටයින් දිනේට තෑගි, කාඩ් එපා කියලා….. වි‍ශේෂ සැමරුම් එපා කියලා…. ජීවිතේ වෙනසකටත් ඒක්ක ඒවත් ඕනා. ඒත් ඒ දේවල් සල්ලි වලින්ම මනින්න සරසන්න යන එකේ තේරුමක් නෑ.  පුලුවන් ලොකුම ගාන වියදම් කරලා නොවටිනා ගානට වැලන්ටයින් විකුණන මුදලාලිලාගේ කාඩ්පත් වල තෑගි වල සැබෑ ආදරය නැහැ. ආදරේ සමරන්න ඕනා හදවතින්…. වැඩ රාජකාරි වලින් ටිකක් මිදිලා නිස්කලංකව දෙන්න එක්ක සතුටින් ගෙවුනු අතීතය ගැන මතක් කරලා ආදරෙන් ලගට වෙලා කතා කර කර ඉන්න එක ලොකු හෝටලේක වැඩි ගානක ටිකට් අරන් ගිහින් සෙනග මැද වැලන්ටයින් පාටියේ කකා බිබී නටනවට වඩා හොද නැද්ද? අන්තිමේ නටපු ෆන් එක විතරයි හිතේ ඉතිරි ඒ වගේ අරුත්සුන් සැමරීමකින් ඉතිරි වෙන්නේ.

කොහොම කලත් ඒ  දිනය මේ විදිහට සතුටින් සමරන්න නම් ජීවිතේ හැමදාමත් ආදරේ හදවතින් සමරලා තියෙන්න ඕනා… රැවටීම් සෝබන මැද කිසි හැගීමක් නැතිව අනිත් අයව අනුකරණය කරමින් සල්ලි වලින් ආදරේ මැනපු ආදරේ පෙන්නපු අයට මේ විදිහට වැලන්ටයින් සමරන්න බැහැ. මොකද  ඒ අයට මතක් කරන්න තරම් සුන්දර අවස්ථා නැහැනේ….. තියෙන්නේ වියදම් කරපුවා, රවට්ටපුවා, අනුකරණය කරන්න ගිහින් වැරදුනු ඒවා වගේ තේරුමක් නැති හිස් දේවල් විතරයි.

තමුන්ගේ අතින්ම හදාපු සරල පුංචි කාඩ් එකක් එක්ක ඇය/ඔහු ආසා කරන පුංචි තෑග්ගක් තමුන්ගේ අතින්ම දීලා ගොඩාක් ආදරෙන් නලලට දෙන හාද්දක් එක්කම තමුන්ගේ හිතින් අවංකවම “මම ඔයාට ගොඩාක් ආදරෙයි ඒ ආදරේ හැමදාම පවතින්න ඕනා“ කියලා පතන පැතුම තරම් වටින වැලන්ටයින් තෑග්ගක් මේ ලෝකේ වෙන කොහේවත් නැහැ කියලයි සමනලී නම් හිතන්නේ…..

සමනලී ආදරය කරන්න පටන් අරන් මහා කාලයක් නැහැ. සමනලී අයිතිකාරයාට මුලින්ම දුන්න වැලන්ටයින් තෑග්ග තාමත් අයිතිකාරයා හරිම ආසාවෙන් තියන් ඉන්නව වගේම ඒක හොදින් ප්‍රයෝජනයට ගන්නවා….. සමනලී එදා දුන්නේ බුදු පිලිමයක්……. අයිතිකාරයාගේ කාමරේ පාඩම් කරන තැනින් තියාගන්න…..

ආදරේ ගැන සමනලීට වඩා අත්දැකීම් තියන අය ඕනා තරම්. ඉතින් මේ ගැන ඔයාලගේ අදහසුත් කියලා යන්න….. සමනලී වැරදි නම් පෙන්වලා දෙන්න….. ඒ අදහස් සමනලීට වගේම හැමෝටම වටීවි…..

හැමෝටම ආදරයේ සැබෑ අරුත දැනෙන සොදුරු වැලන්ටයින් දිනයකට සමනලී සහ අයිතිකාරයාගෙන් සුබ පැතුම්…!! 🙂

මගෙ ලෝකෙට නුඹ කොහෙන්ද…

2011 පෙබරවාරි 5

මලට සුවද පැහැ කොහෙන්ද

මල් පෙති අග පිණි කොහෙන්ද

පැහැය සුවද මගේ ලොවට

අරන් ආව නුඹ කොහෙන්ද….

 

රෑ අහසට සද කොහෙන්ද

සද තනියට තරු කොහෙන්ද

මේ සිත ලග තනි රකින්න

මගෙ ලෝකෙට නුඹ කොහෙන්ද….

 

නෙතට කදුලු බිදු කොහෙන්ද

හදට සුසුම් රැලි කොහෙන්ද

නුඹෙ සෙනෙහස පිරුණු මහද

සතුට මිසක් දුක කොහෙන්ද….

 

%d bloggers like this: