Skip to content

සමනලී ඇසූ කතාවක්.....

වෛරයෙන් හා ඊරිසියාවෙන් පෙලීම බොහොමත් භයානකය.... එයින් තමාම විනාශ වන බව තමාටවත් නොදැනීම එහි විනාශකාරී ස්වභාවය වැඩි කරයි

ඉවුම් පිහුම් කතා….

2012 අගෝස්තු 14

දැන් කාලේ ගෑණු ළමයි උයන්න දන්නේ නැති එකගැන අපේ ආත්තම්මලා එහෙම හරිම විස්සෝපෙන් ඉන්නේ. ලගදි දවසක තරුණ වයසේ ගෑණු ළමෙක් එයාගේ ගමේ ඉදන් එක්කන් ආපු ආත්තම්මා එක්ක ඔය සුපිරි වෙලද සැලකට ගොඩ උනා. කෙලවරක රාක්කයක් පුරෝලා තියෙන එළවලු කන්දරාව දිහා ආත්තම්මා විමසිල්ලෙන් බලා ඉදලා මහා හයියෙන් මිණිබිරියට මෙන්න මෙහෙම කියාපි:

“ඒකයැ දුවේ, මම දැනුයි දන්නේ දුව හරියකට එළෝලුවක් තෝරගන්ට ඒක හරිහමන් විදියට සුද්ද කොරල කපාගන්ට දන්නේ නැති වෙන්ට කාරණාව… මේ විදියට එළෝලු සුද්ද කොරලා කපලා කොටලම පැකට් ගහල විකුණන එක තමයි දැන් කාලේ ගෑණු ළමයින්ට හෙනේට හිටින්නේ ඕං….”

-=-=-=-=-=-=-=-

ඉවුම් පිහුම් කලාවත් තාක්ෂණේ එක්කම අලුත් වෙවී යනව නෙව. ඒත් තාක්ෂණේ හරියට දන්නේ නැති උනාම ඇබැද්දි තමයි ඉතින්. මේ සිද්ධිය උනේ ලංකාවට ගෑස් කුකර් ආපු අලුතම. පිටරට සේවය කරලා නිවාඩුවට ලංකාවට ආපු තරුණයෙක් ගෑස් කුකර් එකකුත් අරන් ආවා. දැන් ඕක ගෙදර ගෙනත් කොටස් ටික පිලිවෙලට හයි කරලා එහෙම තමුන්ගේ ප්‍රිය බිරිදට කතා කරලා කියා දුන්නා ඒක ඔන් කරන හැටියි ඕෆ් කරන හැටියි.

මේක හරිම ලේසියි දර ලිප වගේ කරදර නෑ. ඔන්න බලන්ට මෙහෙම පත්තු කලා ආයේ මෙහෙම නිව්වා… වෙන මුකුත් නෑ එච්චරමයි කරන්ට තියෙන්නේ…

ඒ අස්සේ යාලුවෙකුත් ගෙදරට ගොඩවෙච්චි මේ තරුණයට එයා එක්ක පොඩි ගමනක් යන්ට සිද්ධ උනා.

Image

අලුත ගෙනා ගෑස් ලිපෙන් උයන්ට දැන් මේ ගෙදර නැන්දම්මයි ලේලියි ඒ කිව්වේ තරුණයගේ අම්මයි බිරිදයි පුල පුලා බලා සිටි අවස්ථාව උදා උනා. රෑට කන්ට පරිප්පු හොද්දක් හදන්ටයි දැන් ලෑස්තිය. පරිප්පු ටික සෝදලා ගරලා, ඕනා කරන කලමනාකාරිය දාලා දිය කිරි ටිකත් දාලා තැම්බෙන්ට කියලා නමෝ විත්තියෙන් තිබ්බා ගෑස් ලිපේ. විනාඩි 5ක් 6ක් යද්දි කිරිටික හිදිලා ගියා. පරිප්පු තැම්බෙන්ට හිතලවත් නැහැ. “අනේ අම්මේ කිරි දැම්මා මදිද කොහේද?” ලේලි එහෙම කිව්ව පරක්කුවට නැන්දම්මා පොල් ගාලා අලුතින් කිරි මිරිකලා දුන්නා. ඒත් ආයේ බලද්දි කිරි ටික හිදිලා.

“අනේ මන්දා මේවයේ උයන්ට කිරි ගොඩාක් ඕනා වගෙයි. දුවේ ඕකේ ගින්දර අඩුකරන්ට එහෙම බැරිය?”

“ම්… ඒක තමයි අම්මේ. එයා පෙන්නුවේ නම් මේක පත්තු කරන්ටයි නිවන්ටයි විතරයිනේ. අඩුවැඩි කරන්ට බෑ මයෙහිතේ”

දැන් ඔන්න එහෙම කිය කිය නැන්දම්මයි ලේලියි පොල් ගානවා, කිරි මිරිකනවා, ඇතිලියට දානවා, ඒ ටික සුටුස් ගාලා හිදෙනවා. ආයෙත් පොල් ගානවා, කිරි මිරිකනවා, ඇතිලියට දානවා,හිදෙනවා….. නියම ඉවිල්ල… පැයකටත් එහා මේ දෙන්න කුස්සියේ ඉදන් මේ යුද්දේ කරන අතරේ අර තරුණයා ආයේ ගෙදරත් ආපි. අනේ එතකොට තමයි දැනගත්තේ ගෑස්ලිපේ ගින්දරත් අඩුවැඩි කරන්ට පුලුවන් බව……

-=-=-=-=-=-=-=-

මේක නම් සිද්ධ වෙලා තිබුනේ සමනලීගේම නැන්දල දෙන්නෙකුට. ඔන්න පොඩි නැන්දගේ මහත්තයා එයාලා බැදපු අලුත ගෙනැත් දුන්නා ගෑස් අවන් එකක්. දැන් ඉතින් ලොකු නැන්දටයි පොඩි නැන්දටයි ඉවසිල්ලක් නැහැ මේකෙන් කේක් ගෙඩියක් හදල බලන්ට. ටවුමට ගිය වෙලාවේ අඩුම කුඩුම ටික අරන් ආවා. ඒකත් ඔය සුපශාස්ත්‍ර පොතක තිබ්බ එකක මතකෙන්.

දැන් ඒ පොතත් පෙරළගෙන දෙන්න එක්ක වැඩේ පටන් ගත්තා. තෙල් කඩදාසි එලපු තැටිය පැත්තකින් තිබ්බා. පිටි ග්‍රෑම් “250 යි සීනී ග්‍රෑම් 250යි ….” අප්පච්චියේ පෙරුම් පුරාගෙන කේක් හදන්ට ගියාට මොකද මේවා කිරන්ට තරාදියක් හෙම ගෙදර නෑ කියලා මතක් උනේ එතකොටයි. දැන් මක්කරන්ටද…. මේ තරම් ආසාවෙන් හදන්ට ගත්තු එක නවත්තන්න දුකයි. ඒත් ලොකු නැන්දට මතක් උනා ලේසි ක්‍රමයක්.

“ආ…. දෙකෙන්ම එක සමාන ප්‍රමාණනේ ගන්න ඕනි. අපි මේ එකම කෝප්පෙන් දෙකම මැනල ගමු”. ඔන්න ඕකයි විසදුම.

Image

දැන් ඉතින් දෙන්නා එක්ක ඒ ක්‍රමේට මැනල පිටි සීනි බටර් බිත්තර දාලා, ඒවා බීට් කරලා අනලා වනලා අන්තිමට තැටියට වත්කලා. පොතේ හැටියට අවන් එකත් රත්කරලා කේක් තැටිය ඒක ඇතුලට වඩම්මලා දැන් දෙන්න එක්ක ඔරලෝසුවේ කටු ගැන ගැන ඉන්නවා උණු උණු කේක් කන්ට.

වෙලාව හරිගිය ගමන් කේක් තැටිය ගත්තා එලියට. ටිකක් නිවෙන්ට අරින්ට ඕනි නිසා ඒකටත් තිබ්බා. දැන් ඉතින් පිහිය අරන් කේක් කපන්ටයි ලෑස්තිය. ඉතින් කපනවා කපනවා කපලා කෙලවරක් කරගන්ට බෑ…. “නංගි ඔයා ඒ කෑල්ල ඇදලා ගන්න බලන්ට…. ” ඉතින් පොඩි නැන්දත් කේක් කෑල්ල අදිනවා අදිනවා දිගටම ඇදෙනවා මිසක් ඒක වෙන් වෙන්නෙත් නෑ.

හත්වලාමේ මේ මක්කැයි උනේ කියලා හිතල බලද්දි තමයි දෙන්නට වැඩේ තේරුණේ. සීනියි පිටියි සම සමව ගන්න සීනි කෝප්පයයි පිටි කෝප්පයයි එකම කෝප්පෙන් මැනල දැම්මට මොකෝ මේ දෙකේ ස්ක්න්ධයයි පරිමාවයි කියන්නේ දෙකක් බව දෙන්නටම අමතක වෙලා! සමාන පරිමා මිසක් සමාන බර යෙදිලා නෑ, ඉතින් කේක් එකට සීනි මහ ගොඩක් එකතු උනා.. ඒ සීනි උණු වෙවී හැදුනු කේක් ගෙඩිය කැපුවාම නූල වගේ ඇදෙනවා මිසක් කැපෙන්නේ නෑ….

විභාග ගැන පුංචි කතා…..

2012 අගෝස්තු 13

මේ දවස් වල ඉතින් විභාග තියෙන කාලේ….. උසස් පෙල ලියන නංගිලා මල්ලිලා නම් දැන් උපරිම ලෙස කටපාඩම් කරපුවා පැය 3න් ලියාගෙන යනවා. ඉතින් සමනලීට මතක් උනා විභාග ගැන පුංචි පහේ කතා දෙකක්…..

ඔය විභාග වල කොපි කිරීමේ කලාවක් තියෙනව නෙව…. ඕක කලාවක්ය කීවේ සමනලී නෙවී, ඒ කලාව ප්‍රගුණ කොට මහත් පල ප්‍රයෝජන ගත් ඇත්තන් තමයි එහෙම කියන්නේ. සමනලීගේ ගුරුතුමියක් දවසක් මෙන්න මෙහෙම කතාවක් කීවා….

“අපොයි පිරිමි ඉස්කෝලෙක විභාග ශාලාවෙ රාජකාරි කරන එක හරිම අමාරුයි අනේ…. ඔන්න ගෑණු ළමයින්ගේ නම් එහෙම නෑ“

ඔන්න පිරිමි ළමයින්ගේ මූණ නරක් උනා ඉතින්…… “ඇයි මිස් ඒ?“

නෑ මේකනේ කාරණේ…. පිරිමි ළමයි හරිම හිත හොද ළමයි, මම ගොඩවෙනවා කියලා නෙවී අපි සේරම ගොඩ වෙමු කියලා සහයෝගෙන් කොපි කරනවා….. අපිට ඉතින් ඇස් අයින් කරගන්න විදියක් නෑ කොයි වෙලේ කොපි කරයිද කියල…..ඒත් ගෑණු ළමයි එහෙම නෑ…. අනිත් හැමෝම පහු කරන් මම විතරක් ඉස්සරහටම යන්න ඕනා කියලා හිතන් ලියන්නේ, එක උත්තරයක් පේන්න තියාගන්නේ නෑ වෙන කාටවත්…… ඉතින් අපිට ලේසියි…..

අනේ ඉතින් ගෑණු ළමයින්ගේ මූණ නරක් උනා ඒ පාර……………..

-=-=-=-=-=-=-=-

විහාග ගැන කතා කරද්දි තවත් පුංචි විභාග කතාවක් මතක් උනා… මේ සිද්ධිය උනේ මෑතකදී තිබුනු විදේශ සේවා විභාගයේදී.  මේ විහාගේ එක්තරා ශාලාවක ප්‍රධානියා විදියට කටයුතු කලේ මැදිවියේ මහත්මයෙක්. ඒත් ඒ ශාලාවේ එක් එක් කොටස් භාරව උන්නේ තරුණ පිරිසක්. දැන් අර ප්‍රධානියාගේ වැඩේම දිගට හරහට උපදෙස් දෙන එක…

කෝ කෝ අර පේපර්ස් ටික ගේන්න…. අයියෝ ඔය මොනාද කරන්නේ? කෝ ගැන්නද? ගැන්නද? කීයද? අපෝ ඕක ඔතන තියන්න එපා මෙහෙට ගේන්න…. කෝ මිස් ඔයාගේ පේපර්ස් හරිද? මේ මේ මෙහාට ගේන්න මෙහාට…. කෝ කෝ හරිද හරිද?

ඔන්න ඔය වගේ එකම එක කාලගෝට්ටියයි එතැන!! බොහොම කඩිසරව පිලිවෙලට වැඩ කරන පිරිසක් මේ ප්‍රධානියා මෙහෙයවන්නේ හරක් රැලක් දක්කනවා වගේ. දැන් විභාග අපේක්ෂකයන්ගෙත් මූණු නරක් වෙලා විභාග ශාලා නිලධාරීන්ගෙත් මූණු නරක්වෙලා මේ කියවිල්ලට… නෑ නෑ කෑගැහිල්ලට.

ඔන්න යාන්තම් සාරාංශ ලිවීමේ ප්‍රශ්න පත්තරෙත් බෙදුවා මේ ජරමර අස්සේ.. දැන් විභාග අපේක්ෂකයෝ පණ දමාගෙන ඒකේ තියෙන බරසාර හෑලි සාරාංශ කරගන්ට ට්‍රයි කරනවා…. වාක්‍ය එහෙන් කපනවා මෙහෙන් කපනවා… දීලා තියෙන ජේද මුල ඉදන් අගට කියෝනවා…. ආයේ ඔලුව කහ කහ අග ඉදන් මුලට කියෝනවා…..

මේ අස්සේ අර නිලධාරියා හෝ ගාලා බෙරිහන් දෙනවා…

කෝ කලින් එකතු කරපු පේපර්ස්? අයියෝ මෙහෙමද තිබ්බේ? ඔයාලා මිස් ඉන්න තිබුනේ අපේ කාලේ, මෙහෙම වැඩ බෑ ඒ කාලේ…. දැන් ඔය ඔලිම්පික් තියෙනවා නේද ලන්ඩන් වල? ඔයාලා දන්නවද ඒ කාලේ………..

ඒ පාර මිනිහා උපදෙස් පැත්තක තියල ඔලිම්පික් ගැන කියෝනවා… ඊලගට ඇමරිකාවක් ගැන කියවන්ට ගත්තා.. ඒ අතරින් පතර මහින්ද රාජපක්ෂලා, රනිල්ලා, විමල්ලා ආදී එකී මෙකී නොකී හෑලී ගොඩාක් කියවනවා…. නිකම්ම නෙවී ෆුල් වොලියුම් එකෙන් මුලු ශාලාවටම ඇහෙන්න.

මේ අස්සේ එක්තරා විභාග අපේක්ෂිකාවක් ටක් ටක් ටක් ගාලා මේසෙට තට්ටු කලා. දැන් එහෙම තට්ටු කරන්නේ තව කොල ඉල්ලාගන්ටනේ. ඒත් ඒ තට්ටුව විභාග ශාලා නිලධාරීන්ට ඇහෙන්නේ නෑ අර ප්‍රධානියාගේ ලවුඩ්ස්පීකර් කට නිසා…. ඒ පාර මේ දැරිවි තව ටිකක් හයියෙන් තට්ටු කලා… ම්හු…. ඒත් ඇහෙන්නේ නෑ.. තවත් හයියෙන් තට්ටු කලා…. ඒත් ඇහුනේ නෑ… බැරිම තැන මේ විභාග අපේක්ෂිකාව පුටුවෙන් නැගිටලා අර නිලධාරීන් ඉන්න මේසේ ලගටම ගියා…

ඇයි ඇයි මොකද මේ ළමයා?” අර ප්‍රධානියා බොහොම බැරෑරුම් විදියට ඇහුවා. අර දැරිවි බොහොම නෝන්ඩි හිනාවක් දාලා මුලු ශාලාවටම ඇහෙන්න දුන්නා උත්තරේ

“අනේ නෑ මම මේ ඔයාලා දන්නේ නැතුව ඇති කියලා හිතලයි කියන්න ආවේ… මේ හෝල් එකේ ළමයි විභාගයක් ලියනවා, ඒ නිසා ඒක ඉවර වෙනකල් ටිකක් කට පියන් ඉන්න පුලුවනිනම් තමයි හොද….”

විභාග ශාලා නිලධාරීන්ට කට කොනකින් හිනා යද්දි ප්‍රධානියාගේ කට ඇද වෙලා වැහිලා ගියා….

ඔන්න එහෙනම් හරි පාර හොයාගන්න උත්තරේ…

2012 ජූලි 28

කලින් පෝස්ට් එකේ සමනලී පුංචි පහේ කතාවක් එක්ක ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා නෙව…. අර සංචාරකයා කොහොමද හරි පාර හොයාගන්නේ කියලා? සමහරු නම් උත්තරේ දන්නවා කියලා තිබුනා… සමහරු පෝස්ට් එක කියවලා තිබුනේ නැහැ… සමනලීත් එහෙන් මෙහෙන් අතුරුදහන් වෙලා ඉදලා එකසැරේටම ආවහම ඔහොම වෙනව ඉතින්….

 

හරී එහෙනම් මෙන්න උත්තරේ….. පප්පර පාං….!!!

දැන් අපි දන්නේ නෑ නෙව ඒ වෙලාවේ එතැන ඉන්නේ බොරු කියන කෙනාද ඇත්ත කියන කෙනාද කියලා. ඉතින් ඒ හරි පාර තෝරගන්න නම් සංචාරකයා අහන්න ඕනි මෙන්න මෙහෙමයි:

ඔබේ සහෝදරයා මෙතැන සිටියානම්, තානායමට යන පාර ලෙස ඔහු පෙන්වන පාර කුමක්ද?“

හරි දැන් බලමු කොහොමද ඒක එහෙම උනේ කියලා….

ඇත්ත කියන නිවුන් සහෝදරයා එතැන උන්නා නම්, තමුන්ගේ බොරු කියන සහෝදරයාගෙන් තානායමට යන පාර ඇහුවොත් එයා පෙන්වන්නේ හොරු ඉන්න දිශාවට යන පාර නිසා, ඇත්ත කියන සහෝදරයා ඒ හොරු ඉන්න පාර පෙන්නාවී

එතැන උන්නේ බොරු කියන සහෝදරයා නම්, ඔහු දන්නවා තමුන්ගේ සහෝදරයා ඇත්ත කියන නිසා ඔහුගෙන් තානායමට යන පාර ඇහුවොත් පෙන්වන්නේ හරි පාර බව. ඒත් ඉතින් මෙයා කියන්නේ බොරු නිසා මෙයා පෙන්වන්නේ හොරු ඉන්න පාරම තමයි.

ඒ කියන්නේ එතැන ඉන්නේ ඇත්ත කියන කෙනා උනත් බොරු කියන කෙනා උනත් අර විදියට ප්‍රශ්නේ ඇහුවොත් ලැබෙන්නෙ එකම උත්තරේ, වැරදි පාර. දැන් ඉතින් වැඩේ ලේසියි, ඒ පෙන්නන පාර නෙවී අනිත් පාර තමයි තානායම තියෙන පාර!!

ඔන්න එහෙනම් තවත් ලිපියකින් හමුවීමේ අදහසින් සමනලී දැනට සමුගන්නම්….. හැමෝටම ප්‍රීතිමත් සති අන්තයක් වේවා!!!

කිව්වොත් හපනා….. (දැනටමත් දන්නවද දන්නේ නෑ ඉතින්)

2012 ජූලි 16

ඔන්න…. කාලාන්තරේකට පස්සේ සමනලී ආයෙත් ආවා……. දිඩි බිඩි දඩිං ඩෝං..!!! හෝව් හෝව් බනින්ට එපා ගහන්ට එපා… සමනලී වැරදියි තමයි මෙහෙම සද්ද නැතිව කාලාන්තරයක් හිටපු එක අන්තිම වැරදියි… සමනලී පිලිගන්නවා… ඒ නිසා යාලුවෝ හැමෝගෙන්ම සමාව ඉල්ලා සිටිනවා…. අනේ මේ සමනලීට සමා වෙන්ට…

Image

අන්තිම පෝස්ට් එක ලීවට පස්සේ සමනලීගේ විශ්ව විද්‍යාලේ අවසන් වසර අවසන් විභාගේ ආවා, ව්‍යාපෘතියක් එක්ක හිර උනා… ඉතින් ඊට පස්සේ වයිවා වලට සූදානම් උනා… ප්‍රථිපල ආවා… මගේ අම්මේ සමනලී ඒවා දැක්කාම……….. නෑ නෑ හැංගුනේ නෑ අනේ..ප්‍රථිපල හොදම හොදයි. දොස්තර නෝනා කෙනෙක් වෙලා අම්මාගෙයි තාත්තාගෙයි හීන හැබෑ කරන්ට බැරි උනත් කොහොම කොහොමහරි මහන්සි වෙලා අනේක ජරමර මැද්දේ සමනලී විද්‍යාවේදී විශේෂ උපාධියක් සමත් උනා පළමු පෙල ගෞරව සාමාර්ථයක් එක්ක…. අම්මයි තාත්තයි සතුටින් හිනාවෙනවා දැකල සමනලීගේ ඇස් වලට සතුටු කදුලු ආවේ උපාධි උත්සවේ දවසේ තමයි ජීවිතේ පලමු වතාවට.

Image

යාන්තම් හිතට නිවනක් ලැබුවා කියලා හිතුනට මොකද යුද්ධෙ පටන් ගත්තේ දැන්ද කොහේද… මගේ අප්පේ තව කොයිතරම් දුරක් ජීවිතේ යන්න තියෙනවද? ගෙදරින් පාසලට, පාසලින් විශ්ව විද්‍යාෙලට, එතැනින් ඔන්න සමාජෙට ඇතුලු උනා. අර පාඩම් කරකර දුක් විදපු කාලේ හොදයි කියලත් හිතෙනවා ඇත්තමයි…. දැන් හිතාගන්න බැහැ මොනවද කරන්න ඕනා කියලා. රස්සාවක් කරනවද? scholarship එකක් කොහොමහරි හොයාගෙන PhD එකත් කරලම ඉන්නවද? ඕන්න ඉතින් ඔය දෙක මැද්දේ දෝලනය වෙවී ඉගෙන ගත්තු department එකේම demonstrator කෙනෙක් විදියට වැඩ කරන ගමන් සමනලී scholarship සහ  PhD ගැන හොයනවා මේ දවස් වල…

හා ඒ ගමන් විදේශ සේවා විභාගෙටයි පරිපාලන සේවා විභාගෙටත් ලියල බැලුව නිකමට වගේ. ඒත් ඒ ගැන ලොකු බලාපොරොත්තු තියාගන්න බයයි ඒ ප්‍රශ්න පත්‍ර වල හැටියට😦 ඒ විභාගෙට සුදානම් වෙද්දි අහන්ට ලැබුනු බුද්ධි පරීක්ෂණ ප්‍රශ්නයක් එක්ක තමයි සමනලී ඉදල  ඉදල මේ පැත්තට පියඹලා ආවේ…. හරී ඔන්න බලමු එහෙනම් කී දෙනෙක්ට හරි උත්තරේ දෙන්ට පුලුවනිද කියලා….. (සමනලී මේක ඇහුවේ ලගදි උනාට ඔයාලා දැනටමත් මේක දන්නව ඇති නේද?)

ඔන්න මේකයි කතාව…

එක්තරා පිටිසර ගමක් තිබුනා. මේ ගමේ මැදින් එකම එක පාරක් තිබුනා ගමේ කෙලවරට. ඒ පාර ගමේ කෙලවරදි දෙකට බෙදුනා. ඉන් එක පාරක් තානායමකිනුත් අනෙක් පාර භයානක හොරු ඉන්න ගල් ගුහාවකිනුත් කෙලවර උනා. මේ පාර දෙකට බෙදෙන තැන හරිම පාලුයි. ඒ ඉසව්වටම හිටියේ නිවුන් සහෝදරයෝ දෙන්නෙක් විතරයි. මෙතැනට එන අයට පාර අහගන්න වෙන්නේ මේ සහෝදරයන්ගෙන් තමයි. හැබැයි මේ දෙන්නා වැඩ කලේ shift duty ක්‍රමයටයි. ඒ කීවේ පාර බෙදෙන හංදියේ මේ දෙන්නා හිටියේ මාරුවෙන් මාරුවට. දෙන්නම එකම වෙලාවේ ඉන්නේ නෑ. දෙන්නා පෙනුමෙන් සර්ව සම නිවුන්නු. හැබැයි ක්‍රියාවෙන් නම් එහෙම නෑ. යම් ප්‍රශ්නයක් ඇසු විට ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු සෑම විටම සත්‍යයත් අනෙකා සෑම විටම අසත්‍යයත් කියනවා. ඒ කීවේ එක්කෙනෙක් බොරුමයි කියන්නේ, අනිකා පැත්ත ගියත් ඇත්තම කියන කෙනෙක්. පාර අහගන්න එන පුද්ගලයෙකුට මේ සහෝදරයන්ගෙන් අහන්න පුලුවන් එකම එක ප්‍රශ්නයක් විතරයි හරි පාර හොයාගන්න.

ඔන්න දවසක් සංචාරකයෙක් ගම මැදින් ආවා මේ හංදියට. දැන් එයාට ඕනා අර කලින් කීව තානායමට යන්නයි. නිවුන් සහෝදරයෙක් ඉන්නව හංදියේ පැත්තකින් වාඩි වෙලා. එයා බොරු කියන කෙනාද ඇත්ත කියන කෙනාද කියලා දන්නෙත් නෑ මේ සංචාරකයා. අහන්න පුලුවන් එකම එක ප්‍රශ්නයයි. වැරදි පාරේ ගිහින් හොරුන්ට අහුඅනොත් මැරුම් කන්ටයි වෙන්නේ.

හොදයි කොහොමද මේ සංචාරකයා එකම එක ප්‍රශ්නයක් අහලා තානායමට යන හරි පාර හොයාගන්නේ??

Image

බලමුකෝ කී දෙනෙක් මේ කතාව මීට කලින් අහලා තියෙනවද? කී දෙනෙක්ට හරි උත්තරේ හොයාගන්ට පුලුවනිද කියලා…. ඔන්න එහෙනම් සමනලී මගබලන් ඉන්නවා උත්තර ලැබෙනකල් යාලුවනේ…..

ජීවිතයේ පුදුම හත මොනවාදැයි ඔබ දන්නවාද?

2011 ජූනි 24

ඔන්න ඉතින් එකෝමත් එක කාලෙක මේ පුංචි සිරි ලංකාවේ උන්නලු පුංචි සමනලී කියලා සිංහල බ්ලොග් ලියන දැරිවියක්. ඒ දැරිවි හිටි ගමන් සද්දයක්වත් නැතිව ගියාලු. අනේ සිංහල බ්ලොග් කියවන උදවියට මේ පුංචි සමනලීව අමතකත් වෙලා ගියාලු…….

ඒත් බොලේ සමනලී මේන්න ආයේ ඇවිදින්!!!!

හා හා ඒ බොහොම අහිංසක ආරම්භයක් ගත්තේ සමනලී කාලයක් තිස්සේ මේ පැත්ත පලාතේ නාව එක ගැන පලවෙන අදහස් උදහස් වලින් ෂේප් වෙන්ටනේ…. හී හී…. හරි හරි දැන් බලමුකෝ ඉදල ඉදල මොනවද සමනලී මේ අකුරු කරන්ට යන්නේ කියලා….

ලෝකයේ පුදුම හත ගැන දන්නව නෙව හැමෝම? ඔව් ඔව් ඔය 5 පන්තියේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගේටනේ ඕක මුලින්ම පාඩම් කරගත්තේ. අද සමනලී කියන්ට යන්නේ ජීවිතයේ පුදුම හත ගැන…. නෑ නෑ කලබල වෙන්ට කාරි නෑ… ඕවා ශිෂ්‍යත්වෙට ඒවි කියලා පොඩිත්තන්ට කටපාඩම් කරවන්ට යන්ට ඕන නෑ හොදේ? මේක පුංචි කතාවක්….

ඔන්න දවසක් පාසල් ගුරුවරියක් තමුන්ගේ පන්තියේ දරුවන්ට කීවා තමුන්ට හිතෙන හැටියට ලෝකයේ පුදුම හත මොනවාදැයි ලියන්ට කියල. දැන් ඉතින් දරුවෝ ටික දනිපනි ගාලා ඒ අය දන්න විදියට ලෝකයේ පුදුම හත ලයිස්තුවක් ලීවලු.

ටික වේලාවකින් ගුරුතුමිය අර දරුවෝ ලීව කොල ටික එකතු කරගත්තලු මොනාද ලියලා තියෙන්නේ කියලා බලන්ට. හැම ලයිස්තුවකම වගේ තිබුනේ මෙන්න මේ වගේ දේවල්ලු:

  • ඊජිප්තුවේ මහා පිරමීඩ
  • ඉන්දියාවේ ටාජ් මහල්
  • ග්‍රෑන්ඩ් කැනියොන්
  • පැනමා ඇළ
  • එම්පයර් ස්ටේට් ගොඩනැගිල්ල
  • සාන්ත පීතර බැසිලිකාව
  • චීන මහා ප්‍රාකාරය

ඒත් ගුරුතුමී දැක්ක පන්තියේ උන්න එක්තරා දැරිවියක් තාමත් තමුන්ගේ ලයිස්තුව දිහා බලාගෙන කල්පනා කරනවා මිසක් ඒක ගුරුතුමිට දීලා නැහැ. ගුරුතුමී ඒ දැරිවි ලගට ගිහින් ඇහුවා “ඇයි පුතේ ලයිස්තුව හදාගන්න එකේ මුකුත් ප්‍රශ්නයක්ද?“ කියලා.

අර දැරිවිත් මෙන්න මෙහෙම කීවලු:

“අනේ සෑහෙන දේවල් තියෙනව මගේ ලයිස්තුවේ ඒත් මට හිතාගන්ට බැහැ ඒවයින් හොදම ටික තෝරගන්ට“

“ම්… කෝ බලමු ඒවා…. හා අපි හැමෝම උදවු වෙන්නම්කෝ ඔයාට එයින් හොදම ටික තෝරගන්ට“ කියලා ඒ දැරිවිගේ ලයිස්තුව අතට අරන් ගුරුතුමී ඒක පන්තියේ හැමෝටම ඇහෙන්ට කියෙව්වලු. මෙන්න මේවා තමයි ඒ ලයිස්තුවේ ලියලා තිබුනේ:

1. දෙනෙතින් දැකීම

2. දෙසවනින් ඇහුම්කන් දීම

3. දෙඅත්ලෙන් ස්පර්ෂ කිරීම

4. මුවට රස දැනීම

5. හදවතට දැනෙන හැගීම්

6. සිනහසීම

7. ආදරය කිරීම

මුලු පන්තියම මීයට පිම්බා වාගේ නිෂ්ශබ්ද වෙලා කල්පනා කරන්නට උනාලු…….

ඇත්තෙන්ම එදිනෙදා ජීවිතේ නිරතුරුවම සිදුවෙන මේ දේවල් බොහොම සරල පුංචි සිදුවීම් විදියට අපි නොසලකා හැරියත් ඩිංගක් හිතල බලන්ට…. ඒ දේවල් නොතිබුනා නම් ජීවිතේ කොයිතරම් නීරස වේවිද? ලෝකය කොයි වගේ තැනක් වේවිද?

ජීවිතේ විදවන්නේ නැතිව විදින්න…. ජීවිතේ ජීවත් වෙනවා කියලා දැනෙන්ට අත්‍යාවශ්‍යම දේවල් මිනිසාට මවන්නට හෝ නිපදවන්නට බැහැ….. ඒවයේ වටිනාකම අසීමිත වෙන්නෙත් ඒ නිසාමයි….

හැමෝටම ජීවිතයේ පුංචි පුංචි දේවල් වලින් සොදුරු බව ලැබෙන සුබ දවසක් වේවා…..!!

ජීවිතයේ පුදුම හත ගැන මේ පුංචි කතාව සමනලීට ලැබුනු ඊ-මේල් ලිපියකින් සකස් කරන ලද්දකි

ඉලන්දාරියෝ ඔබට නිවන් සුව……

2011 මැයි 21

ජීවිතය ඔබට සුන්දර හිතක් සමග ගිලන් වූ ගතක් හිමි කර දුන්නේ ඇයි දැයි නොදනිමි. එහෙත් මතු උපදින කිසි දිනක මෙවැනි අකල් මරණයන් ඔබ වෙත අත් නොවේවා…

ඔබේ ඒ සුන්දර සිත රැගෙන මේ බ්ලොග් අවකාශයේ මිතුරු මිතුරියන් කැල සමග සතුටින් දොඩමළු වන්නට, අපේ වදන් ඔය දෙසවනින් අසන්නට සසරේ කවර දිනක හෝ නැවතත් අප අතරම ඔබ ඉපදේවා…….

කිසිදා මුහුණට මුහුණ නොදුටු මුත් බ්ලොග් අවකාශය තුලින් හදුනාගත් සහෘදයානෙනි ඉතින් අපි ඔබට සමුදෙමු……..

– සමනලී සහ අයිතිකාරයා

කලබල පැංචාගෙයි කලබල පැංචිගෙයි කලබල වෙච්චි කතාව……

2011 අප්‍රේල් 10

එකෝමත් එක කාලෙක උන්න හරිම කලබල පැංචෙක්… එයාගේ අම්මත් කියනවලු “අපේ ලොකු පුතා නම් හරිම කලබලයිනේ” කියලා. ඉතින් මේ කලබල පැංචා දවසක් කලබලෙන් රෝස කැලයක් ලගින් ගමනක් යද්දි දැක්කලු පුංචි සමනලියක් ඒ රෝස කැලේ ඉන්නව…. ඔන්න ඒ පාර මේ කලබල පැංචා කලබල නැතිව  විපරම් කරල බැලුවලු. අනේ මේ ඉන්නේ මම කාලයක් තිස්සේ හොයාපු මම ආසා කරන විදියේ සමනලියක්නේ කියල හෙමින් ලං වෙලා ඒ සමනලීව රෝස කැලෙන් එක්කන් ආවලු. එදා ඉදන් මේ කලබල පැංචා තමයි ඒ පුංචි සමනලීගේ ආදරණීය අයිතිකාරයා…….

ම්….. මේ මොකද්ද බොලේ මේ කලබල කතාව????

මේකනේ උනේ, පහුගිය දවසක පුංචි සිද්ධියක් නිසා පුංචි සමනලීගේ කලබල පැංචා සෑහෙන කලබල උනා නෙව… සමනලී ඒ කලබලේ නැති කරල හිත හදන්න කියල යවාපු sms පණිවිඩෙත් ඕං වැරදියට තේරුම් අරන් තව තවත් කලබල වෙලා මේ කලබල පැංචා….. දැන් හරිම ප්‍රශ්නේ, කොයි තරම් තේරුම් කරන්න ගියත් හරියන්නේම නෑ…. කලබල පැංචා කලබල වෙලා…. අහිංසක හිතත් රිද්දන්…. අලි මදිවට හරක් කියන්න වාගේ ඔන්න ඒ පාර පුංචි සමනලීත් කලබල උනා…. ඇයි දෙයියනේ ලග පාතකත් නෙවී අයිතිකාරයා රස්සාව කරන තැන ඉන්නේ…. දුකින් හිතත් පුරවන් හොදටෝම…. කීවට තේරුම් කලාට අහන්නෙත් නෑ!!!! ඒ කියන ඒවත් කලබලේට වැරදියට තේරුම් අරන් තව තවත් කලබල වෙනවා.. සමනලීටත් දුක හිතුනා.. බයත් හිතුනා… ඕං ඒ පාර එයත් කලබල උනා..!!

දැන් හරි වැඩේ තමයි දෙන්නම කලබල වෙලා…. දෙන්නම දුකින්…..  මගේ අප්පේ ඒ තරම් අමාරුවෙන් ගෙවාපු වෙනත් දවසක් සමනලීගේ ජීවිතේ තියෙන්න නැතිව ඇති. සමනලී දන්නව අයිතිකාරයාටත් එහෙම්මම තමයි කියල. යාන්තම් හවස් වෙද්දි කලබල පැංචාගේ කලබලේ අඩු වෙලා. ආයෙමත් උදේ ඉදන් තේරුම් කරන්න හදාපු දේ තේරුම් කරන්න උත්සහ කලා සමනලී… sms වලින් ප්‍රශ්න විසදීම නුවණට හුරු නොවන බවත්, කලබල පැංචා සිංහල වාක්‍ය තේරුම් ගැනීමේදි බොහෝසෙයින් කලබල වී වරද්දන බවත් සමනලී විසින් කියන්ට යෙදුනා. ඒත් අනේ තාමත් මේ කලබල පැංචා හරියටම තේරුම් ගන්නේ නෑනේ😦 ඒ වෙද්දි සමනලීත් කලබල වෙලා උන්නු නිසා ප්‍රශ්නේ සෑහෙන බරපතල වෙච්චි. සමනලී තීරණය කලා එහෙනම් ඉතින් ආයෙත් රෝස කැලේටම යනවා කියලා….!! කීවට මොකෝ ඒක ඇත්තටම කලබල වෙලා ගත්තු වැරදි තීරණයක්.

ඔන්න ඉතින් රෑ බෝ වෙච්චි. සමනලී මෙහෙ තනියම රෝස කැලේ බොහොම දුකින්…. කලබල පැංචා එහෙ දුකින්. ඒ උනත් හැමදාම වගේ සමනලීව තේරුම් අරන් සේරම ප්‍රශ්න අන්තිමේ විසදන්නේ අයිතිකාරයාම තමයි. අනේ ඉතින් මේ කලබල පැංචා බොහෝ සෙයින් රෑ වෙලා උනත් රෝස කැලේ පීරල ආයේ සමනලීව හොයාගෙන ආදරෙන් තුරුලු කරන් අරන් ආවා.

දවසක් ඇතුලත කලබල පැංචා කලබල වෙලා සමනලීත් කලබල වෙලා හිත රිද්දන් ඇස් වල කදුලුත් පුරවන් බොහොම අමාරු දවසක් ගෙවුනත් ආයේ රෑ වෙද්දි ඒ කලබල අඩු වෙලා වැරදි තේරුම් අරන් දෙන්නම උන්නටත් වඩා ආදරෙන්…..🙂 ඒ විතරක්ද? සමනලීගේ කලබල පැංචා සමනලීට බොහොම ආදරෙන් මෙන්න මෙහෙමත් කීව නෙව… “අනේ අනේ මගේ පුංචි කලබල පැංචි

ඊට පහුවෙනිදා මේ කලබල පැංචයි කලබල පැංවියි මුණගැහුනා…. කලබල නැතිව බොහොම ආදරෙන් සෙනෙහසින් ලගින් ඉදන් නිස්කලංකව කතා කලා, අවුරුදු පොලක ඇවිද්දා, දවල්ට කෑම එහෙම කාලා වෙනද වාගේම මේ කලබල පැංචිව ගෙවල් කිට්ටුවටම පරිස්සමින් එක්කන් ඇවිත් කලබල පැංචා ආයෙම එයාගේ ගෙදර යන්න පිටත් උනා….

ඔන්න ඕකයි මේ කලබල පැංචාගෙයි කලබල පැංචිගෙයි කලබල වෙච්චි කතාව……

අනේ ඒත් ආයේනම් එහෙම කලබල වෙලා සේරම අවුල් වෙච්චි ඒ වාගේ අසුබ දවසක් නම් සමනලීටත් අයිතිකාරයාටත් එන්න එපා….. මින් පස්සේ මේ කලබල පැංචා කලබල උනත් එයාගේ කලබල පැංචි නම් කලබල වෙන්න හොද නෑ……

ඒ එක්කම රෝහණ බෝගොඩ මහත්මයා ගායනා කරන ගීතයක මෙන්න මේ කොටසේ තේරුම එදා ඒ සිදුවීමෙන් පස්සේ තදින්ම හිතට දැනුනා. ඒකෙන් කියවෙන දේ නම් ඇත්තම ඇත්ත තමයි…….

පෑව සෙනේ අමනාපේ නිසා

මෝදු වෙලා තිබුනාට වඩා

සිත සැනසුම් සාදනා

ඔබේ හසරැල් මට වාසනා….

පසුහඹන්න

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 40 other followers

%d bloggers like this: